آخرین مطالب
امکانات وب
کوه دلو در 35 کیلومتری جنوب شیراز واقع است، یعنی از پلیس راه شیراز- بوشهر تا کوهپایه دلو بیست دقیقه راه است. بهرغم این، شیرازیها از این کوه شناخت چندان ندارند. در شیراز منطقه سپیدان (اردکان فارس) به عنوان ییلاق شهرت فراوان دارد ولی کمتر کسی کوه دلو را، بهرغم نزدیکی راه و طبیعت منحصربهفرد آن، میشناسد. کوه دلو آخرین شاخه جنوبی جبال زاگرس است؛ یعنی جبال زاگرس با این کوه به پایان میرسد. کوه دلو با حدود 3200 متر ارتفاع از سطح دریا مرتفعترین قله جنوب شیراز است، حدود 17 هزار هکتار وسعت دارد و سرآغاز منطقهای کوهستانی، به وسعت حدود سه هزار کیلومتر مربع، است که به کوهمره سُرخی شهرت دارد. جبال کوهمره سُرخی سراسر پوشیده از جنگلهای کهن و انبوه زاگرسی و چشمه و رودخانه است و یکی از شگفتیهای طبیعت جنوب ایران بهشمار میرود. ظلالسلطان در کوه دلو به شکار رفته و در خاطرات خود آن را عجیب و کمنظیر خوانده است.
کوه دلو از دوره ساسانی مأوای طوایف کوهنشین سُهری (سُرخی) بوده است و هماکنون دو طایفه از طوایف ششگانه سُرخی بهنامهای «ناصرو» و «دهدار» در فصل ییلاق در این کوه مأوا دارند. من پیشتر تصوّر میکردم که نام «دلو» ترکی و از ریشه «دلی» به معنی «دیوانه» است. گمان میبردم که طوایف ترک این نام را دادهاند و منظورشان کوه «سرکش» بوده است. این تلقی در کتاب ایل ناشناخته: پژوهشی در کوهنشینان سُرخی فارس(نشر نی، 1366) بازتاب یافت. بعدها، آقای ایرج افشار توجه دادند که، با توجه به نامهای مشابه چون «دالاهو» (کرند غرب)، نام «دلو» فارسی است. روستای دارنجان (دارنگان، دارنگون)، در کوهپایه دلو، از کهنترین روستاهای فارس است و قدمت آن به دوره ساسانی میرسد. این نام در اصل «دارگان» بوده به معنی مرکز درخت یا باغستان. نام روستای فوق در منابع سدههای اوّلیه اسلامی مندرج است.
منبعhttp://kohmaresorkhi6.blogfa.com
نشریه آوای کوهمره...